ولادت سرتاسر نور اميرالمومنين يعسوب الدين امام المسلمين قائدالغرالمحجلّين مبيرالمشركين قاتل الناكثين و القاسطين والمارقين رئيس الموحدين مولى الموحدين مرتضى نفس الرسول اخ الرسول زوج البتول سيف الله المسلول  اميرالبرره   قاتل الفجره قيسم الجنة والنار صاحب اللوا سيد العرب عين الله الناظره  حجه الله البالغه كلام الله الناطق اسدالله الغالب مظهر العجائب مظهر الغرائب  باب المدينة العلم  ولد السبطين وارث المشعرين الضارب السيفين   الطاعن بالرمحين المامى عن حرم المسلمين صالح المومنين وارث علم نبيين قامع الملحدين تاج البكائين يدالله الباسطه  وجه الله الناظره  والدالامه سراح الامة رحمة الله الواسعه خاضف النعل كشاف الكرب صديق الاكبر هادى راعى فاروق الاعظم ابوتراب ابوالائمه ابوالحسن ابوالحسين ابوالحسنين ابوالريحانتين تجلي أعظم اسماء الحسنی حضرت علی بن ابیطالب را به جميع شيعيان جهان و محبين آن محبوب ازل و ابد تبريك عرض مي نمايم و از درگاه حضرت علي أعلي در اين ايام پر بركت متضرعانه درخواست مي نماييم كه ما را بر ولايت آن حضرت، مستقيم و بر ارادت به آن تكيه گاه نبي مكرم و رسول أعظم صلوات الله و سلامه و علي آله مداوم بدارد و توفيق توسل و تمسك و خدمت به آستان رفيع آن حضرت   را رزق دائم ما قرار دهد كه اين امر عين رضايت الهي و امر اوست كه:
ناد عليا مظهر العجائب تجده عونا لك في النوائب كل هم و غم سينجلي باعظمتک يا الله بنبوتك يا محمد بولايتك يا علي يا علي يا علي

خدایا تو را شاکرم که میتوانم به لب ذکر علی گویم تو را شاکرم که مرا دوستدار علی و اولادش قرار دادی

یا امیرالمومنین آقاجون گرچه بدم ولی غلام تو هستم آقا با همه بدیهام تو رو دوستدارم 

بهشت نمیخوام فقط میخوام دوستدارت باقی بمونم

 یا میرالمومنین امشب منم اومدم بگم آقاجون انی احبک آقا دوستت دارم به اندازه همه مخلوقات خدا

دربیت خدای لم یلدلم یولد

از روی علی دمید انوار صمد

میلاد علی شد که محمد فرمود

باشد مثلش چو قل هو الله احد

   میلاد علی باشدو با نام علی

            باید که شوی مجریه احکام علی

                     استادگی در مقابل استکبار

                            درسی بود از مکتب اسلام علی

 

به چشمی اعتماد کن که به جای صورت به سیرت تو می نگرد ، به دلی دل بسپار که جای خالی برایت داشته باشد و دستی را بپذیر که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است
------------ --------- --------

هر شب برو کنار پنجره تا ستاره ها ببیننت و حسودیشون بشه که ماهشون مال منه
------------ --------- --------
من گفتم هر چه باید می گفتم من کردم هرچیه باید میکردم و اگر تنهایم لااقل پیش دل خویش سرم پایین نیست و اگر دل تنگم از تمام کرده خویش ندارم شرمی انچه ماندست همه غربت نا خوش بی همنفسیست انچه ماندست به من حسرت من کشه قلبی تنهاست کز پس قاب بلورین همه را مینگرم دل خوش این رویا که یکی از اینها ابی چشمانش رنگ خوب چشم تو خواهد بود که یکی از اینه صاحب تمام نت های من است
------------ --------- --------

عشق شادیست عشق آزادی است ...... عشق آغاز ز آدمی زاد است ...... عشق آتش به سینه داشتن است ...... دم همت بر او گماشتن است ...... عشق شوری زخود فزاینده است ...... زایشی کهکشان زاینده است ...... زنده است انکه عشق میورزد ...... دل و جانش به عشق می ارزد
------------ --------- --------

اگه صد نفر تورو تو دنیا دوست داشته باشن اولیش منم ، اگه ده نفر تو دنیا تورو دوست داشته باشن اولیش منم ، حتی اگه یه نفر تورو تو دنیا دوست داشته باشه اون یه نفر منم و اگه کسی تو رو دوست نداشته باشه بدون که من دیگه تو این دنیا نیستم !!!
------------ --------- --------
هزار راه نرفته هزار خواهش و آیا هزار پرسش و اما هزار چون و هزاران چرای بی زیرا هزار بود و نبود هزار شاید و باید هزار باد و مباد هزار کار نکرده هزار کاش و اگر هزار بار نبرده هزار بوک و مگر هزار بار همیشه هزار بار هنوز ...
مگر تو ای همه هرگز مگر تو ای همه هیچ مگر تو نقطه پایان بر این هزار خط ناتمام بگذاری مگر تو ای دم آخر در این میانه تو سنگ تمام بگذری
------------ --------- --------

 تو مثل ستاره ها مي موني مثل اونا زيبا مثل اونا دست نيافتني. اما فقط يه فرقي با اونا داري که اونا خيلي زيادن ولي تو تکي

 ------------ --------- --------

 بيا دنيا رو تقسيم كنيم : ستاره ها مال تو . آسمون مال من . ماه مال تو . خورشيد مال من . اصلا همشون مال تو . ولي تو مال من
 let's share the world: sky 4 u,stars 4 me, sea 4 u, waves 4 me,sun 4 u , light 4 me, every thing 4 u, u 4 me.

 ------------ --------- --------

 اگه همه زنبورهای دنیا نیشت بزنن حقته جون:خیلی گلی

------------ --------- --------
 
 وقتی هستی نيستم، وقتی نيستی هستم، وقتی هستم نيستی، وقتی نيستم هستی، ای همه ی نيست شده ی هستي
 هستي من نيست مي شود وقتی تو نيستی
------------ --------- --------
 
 یک نفس یاد خدا، یک سبد خاطر آسوده و شاد، یک بغل شبنم آرامش صبح، یک هزار آینه از جنس دعا، همه تقدیم شما.

 ------------ --------- --------
 
 کاش مي شد با تو بودن را نوشت
 تا که زيبا را کشم بر هر چه زشت
 کاش مي شد روي اين رنگين کمان
 مي نوشتم تا ابد يا من بمان
 
------------ --------- --------

ارزش يک کلام پر از محبت رو وقتي مي فهمي، که لبخند رو، روي لباي عزيزانت تماشا مي کني.

------------ --------- --------

در حيرتم از مرام اين مردم پست
اين طايفه زنده کش مرده پرست
تا هست به ذلت بکشندش ز جفا
تا مرد به عزت ببرندش سر دست

------------ --------- --------

بودن را انديشه کرده ايم اما چگونه بودن را نه و آنان که بر آگاهي خويش باور دارند مي دانند که چگونه بايد بود.

------------ --------- --------

اگر بدانيد که همه چيز در تغيير است به هيچ چيز دل نمي بنديد

------------ --------- --------

گفتند: نفس بسيار حيله گر است – گفتم: به چنگش خواهم آورد. به چنگش آوردم. لبخند رضايتي بر لبانم نشست. نيك نگريستم، نفس از چنگم گريخته و بر لبانم نشسته بود

------------ --------- --------

اساس زندگی بر ۱۰ چیز استوار است: اول محبت و ۹ تای دیگش هم گذشت

------------ --------- --------

افتادن در گل و لاي ننگ نيست ننگ در اين است كه همان جا بماني

------------ --------- --------

اگه دنبال دوتا خرگوش بدویی هیچ کدومو نمی گیری!

------------ --------- --------

عشق مانند هوا در همه جا جاریست. تو نفسهایت را قدری جانانه بکش

------------ --------- --------

زندگي شهد گل است زنبور زمان مي مكدش آنچه مي ماند عسل خاطره است

اس ام اس هاي

 نيمه شب و سرکاري

باد شدیدی می وزید ، من اینجا چه می کنم؟ مکان غریبی است، محل سنگسار انسانی که دو هفته پیش از آن در روز پنج شنبه در تاریخ ۱۴ تیر ماه بدرود حیات گفته ، محل سنگسار انسانی (آقای جعفر کیانی) که کودکان خود را در چنگال استبداد و توحش مجبوربه اسیری دیده و در تاریک ترین روزگارها ، به امید آینده ایی روشن برای ایشان، توسط جنایت کارترین جنایت کاران ، توسط جنایت کاران اسلامی ، بوسیله سنگهای چند کیلویی و به شکل وحشیانه ایی به قتل رسیده ، در دیدگان بهت زده روستاییان از گودال بیرون کشیده شده و نعشش از محل دور شده ؛ چه با غرور آمده و چه با غرور رفته بودند

صبح پنج شنبه تنها از تهران به سمت قزوین حرکت کردم و از آنجا به سبزه میدان قزوین و از آنجا به دو راهی همدان ، در مسیر سبزه میدان به طرف دو راهی همدان سوار ماشین مسافر کشی شدم ، راننده حدودا ۴۰ ساله بود ، زیر لب گفت : سه متر جاس میخوای بری چی را ببینی ، کمی جلوتر اتومبیل پژو مشکی رنگی که راننده خانمی داشت یکدفعه از فرعی آمد وسط خیابان ، ترمز زدیم و ایستادیم ، راننده مامور ابراز تاسف کرد و درد دلاش شروع شد! گفت : تقصیر آقای خامنه ایی که اینقدر به زنها رو داده! ، اصلا نباید بهشون گواهی نامه داد ،  کارشون تعریف شدس ، خانه داری ، ظرف شویی و از این جور کارا ، تو دینمون اصلا اینجوره ، گفت بعد از 2-3 سال از ازدواجمون زنم گفت می خواد بره کار کنه بهش گفتم فلان کتاب  روایات را خوندی ، گفت نه ، گفتم بهش که برو بخون ، بعد خودت تصمیم بگیر که کار کنی یانه ، اونم رفت خوند و گفت که نه ، نمی خوام کار کنم ، من وظیفه ام چیز دیگه ایه ، گفت اصلا زنی که کار کنه بی ادب می شه و دیگه به شوهرش و بچه هاش محل نمی زاره ، من که واقعا متوجه منظورش نشدم ، شاید می خواست من را نصیحت کنه! به هر حال مهم نبود و دو راهی همدان پیاده شدم.

در دو راهی همدان مینی بوسی ایستاده بود ، وقتی سوار شدم نفر آخر بودم و مینی بوس حرکت کرد،  به ناچار در کنار جوانی ۲۴ -۲۵ ساله نشستم . مرتب با موبایلش صحبت می کرد ، جوری که من متوجه بشم ، می گفت : با سرهنگ فلانی دیروز صحبت کردم ، حالا باید چکارش کنیم ، دوباره با شخص دیگری تماس گرفت و گفت : مگه هنوز مشخص نشده که باید چکار کنیم ، بعد مجدد تماس گرفت و مثلا خیال من را راحت کرد ، گفت : پس دیگه تمام شد ، حالا ببینیم تا شنبه ، حالا باشه!  ، ازش آدرس آقچه کند را پرسیدم ، گفت : اونجا می خوای بری چکار؟ ، گفتم کار دارم ، گفت : چهار راه غفاری باید پیاده بشی. حدود ساعت 1 بعد از ظهر بود که به تاکستان رسیدیم، خودشم می خواست چهار راه غفاری پیاده بشه!  به من گفت همین جا پیاده شو ، از اینجا ماشین برا آقچه کند هست.

چهار راه غفاری پیاده شدیم و اون رفت ، باد شدیدی می وزید ، منتظر ماشین وایسادم ، پیکانی با زن و فرزندش ایستاد ، گفتم آقچه کند ،  گفت ۱۰۰۰ تومان ، سوار شدم ، به سمت شمال حرکت کردیم و بعد از مدتی از شهر خارج شدیم ، بعد از طی مسافتی در تابلوی راهنما زده شده بود ؛ آقچه کند ۷ کیلومتر .

آمبولانسی خصوصی و مشکی رنگ در جلوی ما آهسته حرکت می کرد و به پیشواز من آمده بود ، ما به او رسیدیم ، دو نفر سرنشینش به من نگاه می کردند ، من باید می ترسیدم و بر می گشتم ، این نظر آنها بود ، آمبولانس بخاطر سرعت پایینش از ما جا ماند و ماموریتش تمام شد ، کمی جلوتر در سمت راست جاده در دامنه کوهی نوشته شده : لبیک یا خامنه ایی (...)! ، عکسی از آن انداختم ، دو کیلومتر جلوتر به روستا رسیدیم ، اولین روستا در مسیر و در سمت راست جاده ، پیاده شدم و راننده به راهش ادمه داد ، شدت باد بسیار زیاد بود ، وارد روستا شدم ، هیچ کس نبود ، پس از کمی راه رفتن یک تاکسی از کنار من رد شد و جلوتر ایستاد ، یکی از اهالی پیاده شد و تاکسی برگشت ، او را متوقف کردم و به او گفتم : کجا یه نفرا دو هفته پیش سنگسار کردند ، گفت سوار شو تا با هم پیداش کنیم ، می گفت : چندین روز بود که دو تا چاله تو قبرستون تاکستان کنده بودند و کمی سنگ آورده بودند اونجا و می گفتند می خوایم دو نفر را سنگسار کنیم که بعد نکردند و آوردند اینجا سنگسار کردند ، گفتم اما اینجا یه نفر سنگسار شده ، گفت من دقیق نمی دونم ، از من پرسید می دونی چکار کرده بودند ، گفتم مگه شما نمی دونید ، گفت نه من نمی دونم ، بهش گفتم از اونایی که کشتندش بپرس . تو روستا هیچ کس نبود ، از روستا خارج شدیم ، اتومبیلی از روبرو می آمد ، از راننده و دیگر سرنشین آن در مورد سنگسار پرسیدیم ، راننده گفت من نمی دانم ، سرنشین دیگر گفت بله من می دانم و به راننده همراه من آدرس محل را داد.

در کنار روستا مسیر که از آن آمده بودم از سمت تاکستان به دو سمت  تقسیم می شود ، مسیر سمت راست بعد از گذر از چند روستا به جاده قزوین - رشت می رسد و مسیر سمت چپ به روستایی دیگر ، راننده من را تا سر دو راهی رساند ، گفت همین جاها را میگه ، من نمی دونم کجاست ، بگردی پیدا می کنی ، تشکر کردم ازش و رفت ، هر چی گشتم پیدا نکردم ، برگشتم به روستا و رفتم سمت زمین های کشاورزی ، دو نفر که داشتند تو زمین ها کار می کردند و سنشون زیر ۱۶ -۱۷ سال بود را دیدم ، رفتم سمتشون ، یکی شون تقریبا آدرس را کامل گفت و از من پرسید : مگه چکار کرده بود کشتندش ، گفتم از اونایی که کشتندش باید بپرسی ، گفت همه می گند بی گناه کشتندش ، گفتم : همین طور بوده ، بهش گفتم تو دیدی سنگسار را ، گفت نه من از دیگران شنیدم و هنوز جاشا ندیدم ولی جاشا می گند اونجاس ، من اون موقع اینجا نبودم.

رفتم به سمتی که کشاورز می گفت ، بعد از همون دو راهی که با تاکسی دفعه قبل آمده بودم ، در مسیر آسفالت سمت چپ و پس از ۴۰۰-۵۰۰ متر به یه جاده خاکی در سمت چپ جاده رسیدم ، وارد جاده شدم و سمت چپ جاده را داشتم می گشتم ،کشاورز به من گفته بود که محل سنگسار در کنار یه رودخونه فصلیه خشک شده است ، گفته بود که تو جاده خاکی وقتی ۸۰۰-۹۰۰ متر بری در کنار جاده سمت چپ یه رودخونه فصلیه که در کنار رودخونه و در سمت چپ رودخونه جایه سنگسارش هست.

بعد از گذر از جاده آسفالت سمت چپ دو راهی وارد جاده خاکی شدم ، حسابی داشتم همه جا را می گشتم ، یک ماشین پیکان با دو سرنشین اومدند و تو جاده متوقف شدند و داشتند من را می دیدند. متوجه آنها شدم ، سرنشین کنار راننده با دست عقب تر را نشانم می داد و حالت سنگ زدن را نشان می داد ، رفتم نزدیک ماشین ، نزدیک ماشین که شدم کسی که سمت راست راننده نشسته بود عکس العملی نشان داد ، انگار می خواست چیزی از کنار دستش بگیره و یک دفعه عکس العمل نشان داد ، ولی نشانه بود! ، بهشون گفتم کجا سنگسارش کردند ، گفتند می شناختیش؟ کی بوده مگه؟ گفتم خبراشا شنیدم اومدم جاشا ببینم ، راننده شلوار سبز تیره داشت ، همون لباس سپاهیا یا شلوار نظامی ، گفت بنده خدا اومدی اینجا چکار ، اومدی عکس بگیری ، میخوای فیلم بگیری ، گفتم اومدم ببینم جاشا ، آدرسشا دقیق گفتند : دقیقا جاشا نشونم داد ، گفت اونجا را از دور می بینی سفید شده بخاطر پاکوبی ، همون جاست ، گفت بیا سوار ماشین شو ، می رسونیمت ، ازشون خداحافظی کردم، گفتم خودم میرم ، ازشون نپرسیدم شما تو سنگسار بودید یا نه ، ولی به نظر می رسید از اونهایی بودند که بودند. پیکان هنوز ۵۰ متری از من دور نشده بود که یه ماشین پلیس زوزه کشان از جاده اصلی رد شد ، قصد ارعاب داشتند ، به تصور اینکه باید می ترسیدم و آنجا را ترک می کردم ، به محل سفید تر رسیدم ، همون جایی که گفته بود ، محل سنگسار مشخص بود ، دقیق شدم ، تقریبا تمام سنگ های اطراف لکه هایی از خون داشتند و بعضی آغشته به خون بودند و در بعضی پاشیده شدن خون مشخص بود ، اثرات خون بر روی خاک از بین رفته بود و من بر روی خاک چیزی ندیدم ، به هر سنگ دقت می کردم صحنه جنایت را تجسم می کردم. اینجا جایی بوده که دو هفته پیش با هیاهو و غوغا یک نفر به وحشیانه ترین شکل به قتل رسیده ؛ آن هم به دست حکومت و به شکل قانونی! شروع به عکاسی و فیلم برداری کردم ،  به یاد آن می افتم که جعفر و مکرمه بعد از بازداشت اولشان و نقص در پرونده به مدت یک سال با وثیقه آزاد بوده اند ، آیا می دانست چه سرنوشت شومی دارد. چقدر زود دیر می شود. دوباره بازداشت می شوند و اینبار تا لحظه سنگسار در بند می ماند. چگونه می توان تصور کرد در طول ۱۱ سال زندان چه ستم هایی بر این دو آمده است و کودکانی که یتیم شده اند و حالا چه بر سر مکرمه می آورند؟

موتور سواری در جاده خاکی نزدیک من می شود، آمد و آهسته رد شد با فریاد صدایش کردم ، ایستاد و برگشت ، بخاطر شدت باد از دور اصلا صدای همدیگر را نمی شنیدیم ، مجبور شدم تا یک قدمی او نزدیک شوم ، گفتم همین جا سنگسار کردند ، گفت : همین جا بود ، گفت اون روز غروب که برگشتم خونه گفتند یه نفر را سنگسار کرده اند ، من همون روز ساعت ۵-۶ اومدم اینجا را دیدم ، چطوری دلشون اومده بوده!  دیدی سنگ هایه چند کیلویی را اونجا؟ گفت : همون روز همه اونجا خونی بود ، گفت شبش خیلی حالم بد بود و هر روز مسیرم از همین جاست ولی دیگه دلم نمیاد برم و ببینم ، همون روز فقط دیدم. گفتم : از روستای شما کسی بوده گفت نه ؛ از روستای انتهای جاده خاکی بود ؛ گفت من شنیده م که جاده را بسته بودند و کسی را راه نمی دادند ، چند نفری هم که اون موقع تو آقچه کند بودند را راه نداده بودند ، هیچ کس از اهالی نبوده نه از آقچه کند و نه از روستای ما ، فقط خودشون بودند ، مامورا بودند ، ماشین های سپاه و نیروی انتظامی ، بسیجیام بودند باهاشون ، گفت که می گند زیاد بودند ، گفتم از جایه پاشون معلومه ، گفت که بعد از اینکه کشته بودندش از چاله می کشندش بیرون و می برندش و اینجا را درست می کنند و خیلی از سنگ ها را این طرف و اون طرف انداخته اند و بعد رفته اند ، می گفت همه اینجا می گند بی گناه بوده ، می خواستند بکشندش ، خودشون میارندش ، می کشندش و می برندش.

گفت خدا رحمتش کنه ، می بینی چطور کشتندش ، ازش خداحافظی کردم و برگشتم ، دوباره شروع به عکاسی و فیلم برداری کردم ، دیگه ساعت از ۳ بعد از ظهر گذشته بود ، بالای محل سنگسار وایسادم ، هنوز باور کردنی نبود ، چگونه انسان وحشی می شود؟ به دنبال جواب بودم و هستم ، فکر اینکه پس از خروج از گودال جعفر چه شکلی شده باشد آزار دهنده است ، فکر اینکه مکرمه را چه بر سرش می آورند ، فکر اینکه این همه محکومین به اعدام چه می کشند ، فکر اینکه چگونه فرزندی را چند وقت پیش در مشهد یتیم کردند و مادرش را اعدام کردند، فکر اینکه چگونه عاطفه را اعدام کردند ، تصور اینکه چه بر سر این زن و مرد در طول ۱۱ سال زندان آورده اند و اینکه همچنان مکرمه و فرزندانش اسیر نادانی و جهالت اند و چه بسیاری که اسیر توحش و خودکامگی اند و چه بسیاری که به اسارت گرفته اند انسان را و خود اسیر توحش و خودکامگی اند ، چرا که متوحش و خود کامه اند ؛ فکر همه اینها آزار دهنده است .

پریشان از محل دور شدم و به روستا برگشتم ، منتظر ماشین برای بازگشت به تاکستان بودم ،  یه نفر از اهالی آقچه کند با موتور رسید ، با اصرار سوار شدم تا به تاکستان برگردم ، می گفت همه ما برای کشاورزی و باغداری و دامپروری تو روز روستا نیستیم و فقط تعداد خیلی کمی هستند و منم اون روز نبودم ، غروب که برگشتم شنیدم ، هیچ کس اطلاعی نداشت و یکدفعه آورده بودندش و هیچ کس را نگذاشته بودند نزدیک بشه ، خیلی سریع کشته بودندش و برده بودندش ، همه می گند بی گناه بوده چرا که خودشون کشتندش ، اصلا به هیچ کس نگفتند چکار کرده بوده .

تاکستان که رسیدیم ازش خداحافظی کردم ، دوست داشتم برم بهشت زهرا برای دیدن اون دو تا گودال و شاید هم سراغی از محل دفن آقای جعفر کیانی بگیرم ، ولی وقت نبود ، راننده ایی در تاکستان می گفت : دقیق نمی دونم چکار کرده بودند ، ولی می گند که یه زن و مرد بودند که بچه می دزدیدند و کلیه هاشون را در می آوردند! ، مرد را سنگسار کردند و زن هنوز هستش ، ولی چرا اینطور کشتندش نمی دونم ، من که دلم نمیاد ، اولش می خواستند تو قبرستون تاکستان سنگسارشون کنند ولی بعد مرد را بردند آقچه کند سنگسارش کردند و هنوز زن هستش.

با دو نفر دیگه که صحبت کردم گفتند نمی دونیم چکار کرده بود ولی نباید اینجور می کشتندش ، یکیشون می گفت شنیدم خیلی بد کشتندش ، بسیجی ها بودند که کشتندش ، در حین بازگشت به قزوین همسفر کسی شدم که تقریبا یه چیزهایی از علت سنگسار می دونست ، می گفت یه مرده بوده یه دختره را می دزده و بعد ولش می کنه و بعد متوجه می شند و می گیرندش  و سنگسارش می کنند!.

خیلی تعجب بر انگیز است ، حکومتی ها حتی بطور واضح و آشکار علت کشتن انسان را برای اهالی به جهت شرکت در سنگسار این دو انسان نگون بخت در قبرستان تاکستان توضیح نداده بودند و شایعاتی کذب و دروغ به جهت همراهی مردم با خود در ماجرای آدم کشی گروهی به شکل وحشیانه در بین مردم رواج داده اند تا شاید بتوانند عواطف انسانی را از آنان بربایند و سرانجام هم موفق نشدند که به اهداف خود دست یابند ، اکثرا اصلا از علت سنگسار اطلاعی ندارند و تعداد کمی هم که می دانند فقط شایعات حکومتی ها را می دانند ، حتی یک نفر به طور دقیق از علت سنگسار اطلاعی نداشت !

سنگی برای کشتن انسان و دارای لکه های خون

 

محل سنگسار (احتمالا شخصی محل سنگسار را بعد از پر شدن آن توسط جانیان

کمی گود کرده است)

شاهزاده رضا پهلوی: جهان از مردم ایران
حمایت کند

راديوفردا
امير مصدق کاتوزيان
چهارشنبه 16 خرداد 1386

کنفرانس بين المللی دمکراسی و امنيت،
روز های پنجم و ششم ژوئن در پراگ پايتخت
جمهوری چک، برگزار شد.

ده ها تن از شخصيت ها و دولتمردان سابق و
کنونی کشورهای جهان، از جمله جورج بوش
رييس جمهوری آمريکا، واسلاو هاول رييس
جمهوری پيشين چک، خوزه ماريا آزنار نخست وزير
سابق اسپانيا در اين کنفرانس شرکت کردند.

يکی از شرکت کنندگان کنفرانس شاهزاده
رضا پهلوی بود. او در جريان اقامت خود در
پراگ، در محل راديو اروپای آزاد راديو آزادی
حضور يافت و در استوديوی راديو فردا نيز
به پرسش ها پاسخ گفت.

شاهزاده رضا پهلوی، در اين باره که
آمريکا طرح سپر دفاع موشکی را برای مقابله با
تهديد کشورهای «ياغی» لازم می داند و
جمهوری اسلامی آن را «ادعايی مضحک» خوانده
است گفت که اساس گرفتاری که سراسر منطقه با
آن رو به رو است و چالش های امنيتی پيش
روی جهان را می توان با تاسيس نظام جمهوری
اسلامی در ايران، «همزمان» دانست.

به گفته او، مساله اين نيست که آيا
جمهوری اسلامی توانايی پرتاب موشک به اروپا را
دارد يا نه، بلکه مساله «ماهيت نظام
تماميت خواه جمهوری اسلامی» است که به گفته
وی، می خواهد «خلافت» جديد اسلامی در جهان
برقرار سازد.

اما، به گفته رضا پهلوی، جهان آزاد اين
موضوع را بر نمی تابد و در مقابل آن تعاملی
نشان نخواهد داد.

«منابع مالی جمهوری اسلامی، صرف تقویت
رادیکالیسم می شود»

شاهزاده رضا پهلوی در بخشی از مصاحبه
رادیو فردا با خود گفت منابع مالی جمهوری
اسلامی، صرف ايجاد بحران و تقويت
راديکاليسم در پايتخت بسياری از کشورهای اروپايی
می شود.

با در نظر گرفتن اين موضوع، به گفته وی،
اين توجيه جمهوری اسلامی که چون با اروپا
روابط اقتصادی دارد، حاضر به ضربه وارد
کردن به آن نيست، پذيرفتنی نيست.

بسياری از تحليلگران پس از فروپاشی
اتحاد شوروی گفته اند که قرن بيست و يکم، قرن
استقرار دمکراسی و پايان عمر رزيم های
خودکامه و استبدادی خواهد بود. اما در سال
های اخير اين موضوع نيز طرح شده که مداخله
يا فشار برای استقرار دمکراسی، در همه
جوامع به طور يکسان نتيجه مثبت ندارد.

در واکنش به اين پرسش راديو فردا،
شاهزاده رضا پهلوی، به آنچه او توانايی ويژه
مردم ايران برای تغيير نظام های سياسی کشور
اشاره کرد و گفت که زمينه اين کار، اهرم
هايی از جمله نهادهای جامعه مدنی است.

به گفته وی، با آنکه اين نهادها زير
فشارهای حکومت تضعيف شده اند، اما از بين
نرفته اند.

شاهزاده رضا پهلوی، با اشاره به جنبش
هايی از جمله جنبش مشروطيت گفت در يک مقطع
زمانی خاص، ايران به نحوی «الگوی دمکراسی»
بود.

از اين رو به گفته وی، مردم ايران در قرن
بيست و يکم، با احتساب همه تجارب تاريخی
گذشته خود، ابزار اصلی دمکراسی را در دست
دارند.

«جهان از مردم ایران حمایت کند»

در پاسخ به اين پرسش که آيا تغيير رژيم در
ايران به بهای مداخله مستقيم خارجی هم
قابل قبول است و آيا رژيمی که زير فشار
خارجی روی کار بيايد، مشروعيت کافی خواهد
داشت يا نه، شاهزاده رضا پهلوی می گويد اگر
نظامی که روی کار می آيد، بر اساس خواست
مردم باشد، مشروعيت لازم را کسب می کند.

اکنون، به گفته وی، اکثريت مردم ايران با
ادامه نظام کنونی مخالف هستند و حکومت
بعدی اگر برآمده از خواست مردم باشد،
مشروعيت لازم را خواهد داشت.

با اين حال رضا پهلوی می گويد که مردم
ايران در اين زمينه خود اقدام می کنند و جهان
هم بايد در اين راه از مردم ايران حمايت
کند.

او می گويد راه حل نظامی برای تغيير رژيم
را نمی پذيرد و می افزايد تنها راه موجه و
کم هزينه و مشروع تر تغيير رژيم ايران،
سرمايه گذاری روی مردم ايران است.

در پاسخ به اشاره راديو فردا به سخنان
شاهزاده رضا پهلوی در کنفرانس دمکراسی و
امنيت که گفته بود يکی از علل نبودن شرايط
دمکراسی، «در آميختگی تاريخی مذهب و جامعه
است، او گفت مساله جدا بودن دين از
حکومت، خواسته خود رهبران مذهبی واقعی نيز هست.
بنابراين اين انقلاب و نظام جمهوری
اسلامی، با اصول پايه تشيع نيز مغايرت دارد».

به گفته وی، يکی از پيش درآمدهای حکومت
های دمکراتيک، تعيين مرز تداخل دين و
حکومت است.

شاهزاده رضا پهلوی در سخنرانی خود در اين
کنفرانس، همچنين به مساله حقوق بشر
اشاره کرده بود. به گفته وی، ارکان اصلی هر
حکومتی بايد بر اساس حقوقی از جمله حقوق بشر
استوار باشد. در جامعه ای که تضمينی برای
محفوظ بودن اين حقوق وجود ندارد، انگيزه
خدمت به کشور هم وجود ندارد.

مصاحبه امیر مصدق کاتوزیان با شاهزاده
رضا پهلوی را بشنوید

تظاهرات گسترده در شهرهای مهم جهان به مناسبت سالگرد 18 تیرو در دفاع از دانشجویان زندانی :

چند روزی به هشتمین سالگرد تظاهرات خونین تیرماه 1378 کوی دانشگاه تهران و دانشگاه تبریز نمانده است. 8 سال پیش، در تیرماه 1378 دانشجویان با در دست گرفتن پرچم دمکراسی و آزادیخواهی در برابر نظام استبداد مذهبی صف آرایی کردند و به فاصله چند ساعت بسیاری از مردم را در صفوف خود دیدند تا حرکت دانشجویی با یاری مردم با قدرت تمام پیگیری شود. حرکتی که اگر اقدامات فریبکارانه اصلاح طلبان حکومتی را پیش روی خود نمی دید قطعا به نتایج ارزشمندی رسیده بود.

به دنبال تظاهرات 18 تیر 78، عده زیادی روانه زندان ها شدند و بدین ترتیب شکنجه دانشجویان در زندان های مخوف از جمله شکنجه گاه توحید وزارت اطلاعات آغاز شد. حشمت طبرزدی، اکبر محمدی، احمد باطبی، منوچهر محمدی، پرویز سفری، محمد مسعود سلامتی، فرخ شفیعی، حسن زارع زاده اردشیر، محمد رضا کثرایی، محمود شوشتری، مهرداد لهراسبی، بهروز جاوید تهرانی، عباس دلدار، غلامرضا مهاجرانی نژاد، علی مهری، علی بیکس و مهدی فخرزاده از جمله فعالان دانشجویی بودند که مدت ها در سلول های انفرادی و تحت شکنجه قرار گرفتند. عده دیگری از شخصیت های و اعضای گروههای سیاسی از جمله خسرو سیف دبیر حزب ملت ایران، قدرت الله جعفری عضو شورای رهبری حزب پان ایرانیست و تعداد دیگری در تهران در همین شرایط غیر انسانی زندانی شدند و تعدادی دیگر از جمله علی افشاری چند ماه بعد به همین اتهام محاکمه شدند.

از طرفی وزارت اطلاعات رژیم جمهوری اسلامی ایران با صدور 6 بیانیه، دانشجویان را عوامل ضد انقلاب، جاسوس و اغتشاش گر نامید و تلاش کرد تا جنبش دانشجویی را در بین مردم تخریب کند. در این بیانیه ها تشکل هایی مانند جبهه متحد دانشجویی، اتحادیه ملی دانشجویان، کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی، سازمان ملی دانشجویان و تعدادی دیگر از تشکل های دانشجویی به عنوان گروههای ضدانقلاب و اغتشاشگر معرفی شدند.

اگر چه وزارت اطلاعات تلاش نمود تا عده ای از دانشجویان را به پای چوبه های دار روانه کند اما فشار های داخلی و بین المللی این امکان را از آنها سلب نمود و تنها موفق شدند در اقدامی نمایشی و به منظور ایجاد رعب و وحشت در بین دانشجویان و مردم، چهار نفر دانشجویان را ابتدا به اعدام و سپس 15 سال زندان محکوم کنند. اکبر محمدی یکی از این دانشجویان بود که سال گذشته بر اثر اعتصاب غذا جان خود را در زندان اوین از دست داد تا نشان دهد تا نفس آخر در برابر استبداد حاکم ایستاده است. ماموران زندان اگر چه می دانستند او با مرگ دست و پنجه نرم می کند اما اقدامی برای مداوای او انجام ندادند.

پس از آزادی عده زیادی از دانشجویان از زندان اوین و توحید و دیگر بازداشتگاه های نظامی، و انتقال تعدادی از دانشجویان از بازداشتگاهها و سلول های انفرادی به بند عمومی زندان اوین، دانشجویان در بیرون از زندان دست به کار شده و پس از تلاش های فراوان، سران نیروی انتظامی تهران به دادگاه نظامی تهران کشاندند اما پس از هفته ها ، جلسات علنی دادگاه تنها به صدور حکم تنبیهی برای ماموران رده پائین منجر شد و فرمانده پلیس تهران بزرگ، فرهاد نظری تبرئه شد.

قیام دانشجویی 18 تیر 78، نقطه عطفی است در تاریخ مبارزات دانشجویی ایران و دنیا که توانست تن حاکمان نظام اسلامی را بلرزاند. دانشجویان ایرانی اگر چه با سرکوب وحشیانه ای مواجه شدند اما همچنان تلاش های خود را ادامه می دهند و اینک دانشجویان دانشگاه پلی تکنیک به عنوان پرچمدار مبارزه با استبداد و نابرابری در مسیر سرکوب رژیم قرار گرفته اند.

محمود احمدی نژاد که در آذرماه سال گذشته با حضور در جمع دانشجویان دانشگاه امیر کبیر قصد داشت از دانشجو و دانشگاه به نفع خود بهره برداری کند، توسط دانشجویان پلی تکنیک مورد سوال و بازخواست قرار گرفته و به شدت در برابر صفوف محکم دانشجویان تحقیر شد تا اوج نارضایتی دانشجویان نسبت به دستگاه حاکمه را در برابر دیدگان خود تجربه کند.

از آن تاریخ، دولت محمود احمدی نژاد سرکوب دانشچویان پلی تکنیک را با شدت بیشتری دنبال می کند هم اینک 9 فعال دانشجویی این دانشگاه، مجید توکلی، بابک زمانیان، عباس حکیم زاده، علی صابری، مقداد خلیل پور، پویان محمودیان،احسان منصوري، مجيد شيخ پور و احمد قصابان، در بند 209 وزارت اطلاعات تحت شکنجه و بازجویی قرار دارند.

رژیم اسلامی در طول سال ها حاکمیت خود نشان داده است که با پیشرفت و ترقی و روشنگری بیگانه است و می خواهد با جهل و تاریک اندیشی، مانع از رشد جامعه ایرانی شود تا پایه های قدرتش را تحکیم بخشد. تلاش آنها برای پبوند حوزه و دانشگاه، استفاده از نهادهایی مانند بسیج دانشجویی ، حراست، انتظامات و نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاهها نشان می دهد که این سیاست در دانشگاه ها نیز به شدت دنبال می شود تا دانشجویان در کنترل رژیم باقی بمانند. اما دانشجویان با مبارزه و ایستادگی خود نشان داده اند که برای آینده روشن و با امید رسیدن به آزادی و دمکراسی به کوشش های خود ادامه خواهند داد.

ما جمعی از دانشجویان و مدافعان چنبش دانشجویی ایران در برون مرز، با حضور در تظاهرات سراسری در شهرهای مهم جهان از دانشجویان زندانی و حرکت های آزادی و دمکراسی خواهی دانشجویان حمایت می کنیم و یاد و خاطره حرکت دانشجویی 18 تیرماه 78 را گرامی می داریم.

ما همچنین به پاس تلاش های اکبر محمدی اسطوره مقاومت دانشجویی، عزت ابراهیم نژاد، فرشته علیزاده و دیگر شهدای این راه شمعی روشن خواهیم کرد.

شما نیز می توانید یک تجمع برگزار کنید. در هر کجای دنیا هستید به یاری دانشجویان بشتابید.